پس از شبی نه چندان طولانی، پگاه فرا رسیده است...
خورشید هر چند پنهان از نظر، از ماورای ابرها پرتوافشانی می کند
هم چنان درخشان، حتی از پس تیره ترین آسمان...
و در شگفتم!

اگر برای لحظه ای تاریکی، جشنی اینچنین برپا می شود
چرا در روزهای بی پایان جهالت، زندگی سرتاسر ضیافتی پرشور نیست؟
اگر در تاریکی همه چیز خوب است...
چرا به انتظار رسیدن روزی دیگریم؟ یا شاید هم نیستیم؟
شاید، باید به سوگ تک تک لحظه هایی بنشینیم که خورشید زندگی را در یلدای بی پایان نادانی پنهان کردیم
و چه افتخاریست قرن ها پیرو حزب باد بودن، تظاهر به دانستن و به حق بودن، در نقاب علم و عرفان! عرفان...! و اوهام نژادی برتر...
شاید...
باید...
شاید اگر نادانی نشانی داشت...
شگفتا!...

غزال رمضانی، یکم بهار سیمین 1393

میهن اسکریپت