«پرسشگر: اگر هم رویا و هم فرار از آن تصور است، پس راه خروج کدام است؟
ماهاراج: هیچ نیازی به راه خروج نیست! آیا متوجه نیستید که راه فرار نیز بخشی از همین رویاست؟ تمام کاری که باید انجام دهید، این است که خواب را به عنوان خواب تشخیص دهید و بشناسید...»

بخشی از کتاب من آن هستم، جلد اول

زمام زمین، همیشه در دست تعداد معدودی بوده و خواهد بود. چه آن هایی که شعار مبارزه با ظلم را می دادند و چه آن هایی که خودشان دست اندر کار ستم بوده اند.

در کمال ساده لوحی فکر می کنیم از دوران غارنشینی تا به حال، پیشرفتی حاصل شده و فقط به این خاطر که سر و شکل زندگی مان تغییر کرده، در حال بالا رفتن از نردبان ترقی و کمال هستیم. برای شان برده به دنیا می آوریم تا به جنگ به ظاهر حق علیه باطل بروند، اما در واقع فقط از منافع «آنها» دفاع می کنیم.  زهی خیال باطل، که زمین هرگز حتی در خواب هم روی صلح را نخواهد دید. نخواهد دید چرا که اینجا صحنه نبرد است و برای مبارزه طراحی شده. برای نبرد، خیر و شر لازم و ملزوم یکدیگرند. تبلورِ تنها دولتِ صددرصدی کائنات، در ساحلی ماورای این نبرد ممکن است که البته به قول حافظ، عالمی دیگر بباید ساخت، اما شاید نه از نو آدمی...زمین بماند برای همان هایی که گمان می کنند می شود خاکش را به توبره کشید و به دیار باقی برد! جاهای زیادی برای زندگی در کهکشان هست... از آسمان خیال گرفته تا افق روشن جاودانگی، سایه به سایه‌ی عشق، در زمزمه‌ی دل انگیز قلب تپنده‌ی ستاره...موج به موج اقیانوس بهار...

غزال رمضانی، بهار زمردین 1396

 

میهن اسکریپت