میعاد در سپیده‌دم...
به وقت زمین سی و سیزده سال، به وقت ازل همین حالا...در لحظه‌ای بی‌زمان، در خاکی نه از جنس زمین، در سایه‌سار درخت رعنا و عطرآگین معرفت که گلهای معطرش همچون نسترن بهاری جان را تازه می‌کند، در میعادی به وقت سپیده‌دم...معجزه از راه می‌رسد... دایرۀ قسمت، سرانجام نقطۀ تسلیم شد...